çılgınlıklarımızın

ya da donup kalan kaçışlarımızın...

duygularımızın o muhteşem salınışlarının

düşmesi bir alt çizgiye kadarmış,

uçan aşkların,

zehirli öfkelerin sınırı

bir parelel düz cama çarparmış.

sonuçta sarkaçımızla giderken hayatımız

geçmemiş  sırça duvarlarını.

ve babaşair demiş ki;

"nereye gidersen git aynı şehirde yaşlanacaksın,..........

ve ömrünün aynı kara yıkıntılarının kenarında

tükeneceksin..........."

.

.

Belki de kavafis hiç böyle bir şiir yazmamıştır.(belleğim onu kendiliğinden sanrılamıştır.yok sa borges miydi saçmaları güzelleştiren)