beni bağişla

yaz sıcaklarınıın,ateş tozlarında,

karların,savrulup tozadığında,

aklım sana gidiyor.

belki sen geliyorsun.

uyaklarını şiirin

seviyorsam  sana doğru.

kalleşliği bile affediyorsam,

sen beni insanlaştırdın.

kendi canını yakarken,

zehirli sorularınla,

benim gizli yaralarımı gördün,

iyileştirdin.

yapmasaydın.

yaramın acısına

dokunulmazlığına

iğrenç olmayan gizliliğine,

"kül" dökmüştüm.

simdi sana sevda borçluyum.

aşka bir derin deniz gibi dalarken.

bu borç,

can yeleği gibi engelledi.

sen derinde kaldın

ben

aşkına muhtaç.