"ayağını sakınarak basma aman sultanım"
   "dökülen mey kırılan şişe-i rindan olsun"
                                                                    nedim

şişe-i rindan:sevgilinin gönlü,gönül kadehi,(camdan kalbi).

belkide sevgili feda ediyor;taşımaktan yorulduğu kırılgan camdan kalbini.

(eskiden en etkili zehir olarak elmas tozu bilinirmiş).

...................

......

tam yeri geldiğinde,
dökülür meyler,
kırılır

 paramparça kalpler.

ve bir gök kuşağı açılıverir.
yağmurun ardından,gün ışığıyla.

adın şarkımdı,
hem ağlarım hem söylerim,
gelmezsen,.......
belki sevda dan,
belki sebepsiz,
bir kırık hüzün gelir,
ilacımsın,tutkumsun,seni özlerim........
gelsen,
dokunsam,saçlarına..
ya da hiç dokunamasam,tutulup kalsam,
hem de konuşamasam.
rüyaya benzesen,
hem uyansam.
hem uyanamasam.

ama bukadar yanmasam
sen olmayınca......
hep gelişin olsa....
hep gülüşün olsa

  senin "adına" işlenmişti

  sevdanın

   kaderi.

  adınla süslenmişti

  kalbimin kederi.

  gel desen ;

  gelemem...

  gel desem;

  dökülüyor

  nar çiçekleri..

sen bilmesen de ,

ben bilmesem de,
serçe dolu bir çınar ağacı gibi cıvıldıyor
kafamın içi,
bazan bir ürkek sessizlik....

.....
sonra dolanıyorsun
dallarımda yapraklarımda
aklımdasın...

.....
ben bilmesem,sen anlamasan,
bir çınar gölgesine  adın düşüveriyor.

....
aklım
nerdesin.

....

....

(öylesine dökülüverdi,kelimeler,sahipsiz)

ayrılık
karabulut
kavuşmaksa gökkuşağı
hüzün sırılsıklam...
sarıldı gözlerime....

yüreğimden damlayan
yağmurun ;
adını da ,sen koy

sen, bekleme,gülüm istanbul.

gelmeyeceğim.
 beni sömürmeden,
aşkımı kirletmeden,
alıp sevdamı kaçtım.

 şahane ışıklarınla ne kadar bağırsan,
haykırsan arkamdan,
 hikayemi,kurdum yenibaştan
bir çocuk bahçesinde

mutlu evcilik
oynuyorum...

istanbul kimi avutuyorsan
kınalı kollarında,
tiryakin kimse,
keş olmuş gecelerinde.
işte uyut onları da ,
karanlıklarında.
umut ışıklarının ninnisiyle

uyut istanbul
umut istanbul.

bir elimizde gözyaşı
diğerinde hüzün
yüzümde ise
mahzun bir tebessüm

izi kalıyor
değen sevdaların;
acıtsa da
esip geçse de

....

....

version II

(bana biraz gözyaşı
kalbime biraz hüzün
ve
sana kırık bir tebessüm)
izi kaldı
değen sevdaların
dikeni acıtsa da
kokusu

esip geçse de

bir başka güne koşarken
günlerle kaçarken.
bir mektup yazıyordum kafamda;
nereden geldiyse zeki müren
ve onun ayrılık şarkıları...

birden kafama
vurdu gerçek;
"güle solmayı
senmi öğreteceksin.?"
derse bana!

ne diyebilirim?;
"gonca,narin se
bilmezmi solmayı?

gül mevsimidir kısadır hayat,bilmezmiyim?

senmi öğreteceksin;
ayrılıktan,
gitmekten,
bahsetmeden,
zarif olmayı?"
derse!....

....

ona nasıl derim.?
benim "canım" sana kalsın.;.

....
çünkü hayat çok uzun

...
ömrümse
bir su damlası

...