gördüğümü,

dudaklarının kırmızısından anlıyorum. 

çok içtim.

öz-et-im bu.

zamanı kavrayamıyorum.

kavrayamadığımı hissetmemek için,

acılığına sığındım.

iskeleye bağlayan halatımı var sanmak için,

çok içtim.

olayları sildi beynimden akan seller.

kaynağı belirsiz duygular/

şiir işliyor kafamda.

artık anlamını vermiyor kelimeler.

belki seni içsem,

dudaklarım /

dokunsam saçların/

körelen sinir uçlarımı uyarır.

yoksa bulacağım hiçbir şey yok.

son umudum

ki umudumun sonu sensin.

deniz kıyısında yaslanacağım

mermerden bir tanrıça heykeli.

ya da

merhaba diyen bir ışık

Bu kadarmı yakışır ?

unutulmak

hem solgun bulutlar

hem sonbahar

aklımda onca şey var

ama her yanımdadasın....

kokunu taşıyor o eski bahar...

darmadağın saçlarınla

yeşilden kırmızıya

maviden sarıya,esen,

ve günler

ve aylar

ve yıllar

unutmak kolay

ama

acıyan

hatıralar 

bir çocuk olarak başlıyoruz
güne....
yaralarımız kanayarak

dönüyoruz
gecelerimize....

(Eski kitaplarımın içinde 3-4 yıl önce yazılmış bir pusula buldum değiştirmeden aktarıyorum)

kar/altında  susan çiçek

ayazda üşüyen kuş

uykudaki karınca

merhaba.

güzel zamanların masum sürgünleri

beni siz anlarsınız,

esir umut

sanık günler

merhaba.

merhaba,onca yıldır yokuşa akan ırmak

doruğa tırmanan düş

ve

beni bir alın yazısı gibi izleyen hüzün

merhaba.

merhaba

tetik düşümü yaşamam,

tedirginliğim,kuşkularım,aşkım

ve ağıtım merhaba.

ben oluşum ,ayrılığım,

yenilişim merhaba...

....

(düzeltmeğe şimdilik kıyamadım)